ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر 

                                          سرمکش تا نکشد سر به فلک فریادم

حتما حتما حضرت حافظ

حلقه بر در میزنیم ما که خود فی نفسه چون حلقه بر دریم

  دست بر دار ازین میکده سر به سری

                              پای بگذار به اون راهی که فکر کنی بهتری...

                  که فقط ...

                               فکر کنی بهتری....

دست بردار و برو ول کن این خم ساغری

                          ای عشق با تو حرف میزنم ای رنج مگر آجری....

  زمانه به ما هیچ نداده است یاوری

                                        خورشید به ما هیچ نکرده است مادری

 چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟...

شکایت کجا بریم؟

شعر کامل از حافظ/احمد شاملو/سعدی و محسن نامجو

قومی متفکر اندر ره دین

قومی به گمان فتاده در راه یقین

میترسم از آنکه بانگ اید روزی

کای بیخبران راه نه آنست نه این

یک گاو دگر نهفته در زیر زمین

گاوی است در آسمان و نامش پروین

چشم خردت باز کن از روی یقین

زیر و زبر گاو مشتی خر بین

                                                                                                         (خیام)

زمانه را از بهر خود فنا مکن

                                   همانا از روی نادانی به خود جفا نکن

مردمان هر چه کردند با تو آن نکن

                                     این دنیا را بزرگ جهنمی تبدیل نکن

جواب چاقوی تیز تفنگ نیست

                                    در آخر نبرد هسته ای زندگی نیست

تا میتوانی از ناکسان دور باش

                                      دمی زندگانیت را خوش باش

گویم بیهوده خود را خسته نکن

                                         ایزدت خنده کنان است تقلا نکن

نهایت خوشبختی , عمر جاودان            خیلی دور خیلی نزدیک , بدان

بالاترین سود زندگی بشر                           بالاترین جایگاه کسان

                                               دیگر اهمیتی ندارد

هیچگاه به این راه نرفته بودم       زندگی چیست؟زیستن به شیوه خودم

                                    اما دیگر هیچ اهمیتی ندارد

خون تازه در رگم تویی             عزیز زیبای من تویی

آن کس که میدارمش معشوق            بدان که همیشه برایم تویی

                     آه چه کنم؟که این هم  دیگر هیچ اهمیتی ندارد

هرگز ارزشی قائل نشدم به آنچه میکنند           

هرگز ارزشی قائل نشدم به آنچه میدانند

                  افسوس که دیگرهیچ اهمیتی ندارد

             نمیدانم اهمیت گفته هایم را اما بلی, ندارد

                    اهمیت هم دیگر هیچ اهمیتی ندارد

سلامی به سبزی درخت سرو/

                                         گویمت چرا؟/

                                                        چرایی به چندین تکرار/ 

گویمت خسته ام/

خستگی به گسترش خواب خرگوش/

                                                     گویمت بس است/

                                       بس است این خستگی وبس سرگردانی/

گویمت شیفته ام/

شیفته چون شیفتگی به شراب شیرین/

                                        گویمت بگو/

                                                      بگو گویا وگرم نگفته هارا/

گویمت تا کی؟/

 تا کی این کند وکاو کافی است؟/

                      و دریای را که از خشم فریاد میزند

                                                           آرام می ساختم.

اگر شاعر بودم

صدف های وجودم را از مرواریدها

                                   پر میساختم.

هیچ بودم وهستم

               وبه هر کجا نگاه میکنم

                                           نگاهم  نمیماند و میمیرد.

در دل فریادی میشنوم

                               در عین سکوت

گوید: ماراست بس...این دویدن نماندن ماراست بس...

                                                                    شعر از خودم و یک بیمار اسکیزو فرنی(جنون جوانی)

تو خواه فلک هفت شمر خواهی هشت

چون باید مرد و آرزوها همه هشت

چه مور خورد به گور و چه گرگ به دشت

(خیام)

وز رفتن من جلال و جاهش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود

کاین آمدن رفتنم از بهر چه بود

(خیام)

میدونی مشکل چیه؟

مشکل اینه که همه چیز خوبه!اینطوری نیست که فقط یه سری چیزا خوب باشه نه همه چیز خوبه!!!